Żelazna kurtyna - recenzja

Każdy gracz ma w swojej kolekcji wąską grupę gier które uwielbia, takie swoje TOP3. Na mojej takiej liście od wielu lat gości "Zimna wojna", która jest tytułem dość sporym i potrafi zająć sporo czasu, ale i dać wiele przyjemności. Na polskim rynku za sprawą wydawnictwa Fox Games, pojawiła się, nazywana przez wielu graczy "małą Zimną Wojną", gra Żelazna kurtyna autorstwa Asgera Hardinga Graneruda i Daniela Skjolda Pedresena. Dlatego też postanowiłem sprawdzić czy rzeczywiście porównania są trafne i przede wszystkim czy Żelazna kurtyna mi się spodoba i czy będę czerpał przyjemność z grania w ten tytuł.

Dziennik 29: interaktywna gra książkowa - recenzja

Dziennik 29 to nie do końca gra. W zasadzie jest to zbiór różnego rodzaju zagadek, łamigłówek. Choć z wyglądu książka ta wydana przez Fox Games to klasyczny wolumin do czytania, to taką pozycją nie jest. Tekstu tu zbyt dużo nie znajdziemy. Przeważają ilustracje, schematy i wszelkie inne grafiki. Pomysłodawcą i autorem tego zbioru jest Dimitris Chassapakis.

Railroad Ink - recenzja

Ostatnimi czasy chyba każde wydawnictwo chce mieć w swoim portfolio grę opartą na mechanice roll and write. Naprawdę nie przesadzę zbytnio bardzo mówiąc, że jest to obecnie chyba najpopularniejszy typ wśród nowych gier. A co stanie się jeśli połączymy grę roll and write z jednym z najbardziej popularnych tematów planszówkowych i stworzymy kościaną grę o pociągach? Powstanie w ten sposób gra Railroad Ink, wydana w zeszłym roku przez Horiible Games (a u nas jako Kolejowy Szlak przez Fox Games). Co ciekawe, twórcy postanowili za jednym zamachem stworzyć dwie gry z serii, dzięki czemu otrzymaliśmy wersję Deep Blue i Blazing Red. Różnią się one między sobą tylko opcjonalnymi dodatkami, ale trzeba przyznać że jest to ciekawy zabieg wydawniczy. W dzisiejszej recenzji, postaram się odpowiedzieć na takie pytania jak np. czy jest to na tyle dobra gra, że warto posiadać w ogóle jakąkolwiek wersje?; która wersja jest moim zdaniem lepsza?; czy warto posiadać obie? 

Wielka Pętla - recenzja

Wielka Pętla to wydana przez Fox Games polska edycja hitu Flamme Rouge, której autorem jest Asger Harding Granerud. Gry, która w 2016 roku była nominowana do Golden Geek Game of the Year (wygrał Scythe). Przyznam szczerze, że nigdy kolarstwem jakoś zbytnio się nie interesowałem. Owszem zdarzało się obejrzeć w telewizji jakieś fragmenty Tour de Pologne czy Tour de France, usłyszeć kilka znaczących nazwisk i właściwie tyle. No i za dzieciaka na kapslach do grania miałem, oprócz flag ze szkolonego atlasu, nazwiska zawodników Wyścigu Pokoju, ale kibicem tej dyscypliny sportu nigdy nie byłem. Dlatego też gdy w moje ręce trafiła Wielka Pętla zasiadałem do niej nie pod kątem klimatu, jak do gry o kolarstwie, tylko jak do gry wyścigowej i postanowiłem się przekonać czy faktycznie to taki dobry tytuł jak niektórzy mówią? W recenzji swoje dwa grosze dorzuci Kamil, który również ma swój egzemplarz gry i ma za sobą trochę partii.

Katamino: gra rodzinna - recenzja

Dawno, dawno temu, kilkanaście a raczej jeszcze więcej lat temu (względnie ponad 40 kilogramów i 4 dzieci temu) w moje ręce wpadło pudełko ze specyficznymi klockami. Oprócz nich była książeczka z różnymi figurami, które należało z tychże klocków stworzyć. Ot takie zadania logiczno-konstrukcyjne. A przypomniałem sobie o tej "grze" ponieważ, otrzymałem do recenzji Katamino - gra rodzinna od wydawnictwa FoxGames. Gdy tylko zobaczyłem zawartość pudełka z tą grą, natychmiast przypomniały mi się wspomniane wcześniej klocki. Nie wiem czy to było jakieś bardzo dawne wydanie Katamino czy po prostu coś w tym stylu, czy to była może chińska podróba gry. W każdym razie było to co najmniej coś podobnego. Dzięki temu wspomnieniu jeszcze chętniej przyjrzałem się pozycji od wydawnictwa z liskiem w logotypie. Zapraszam do przeczytania recenzji.

Tutti Frutti - recenzja

Mając w domu trzy małe niewiasty i chcąc je oswajać z planszówkowym hobby, często szukam gier, w które będą mogły grać same, bez pomocy dorosłych. I jeśli chodzi o pięciolatkę, to nie jest to jeszcze takie trudne, natomiast dla młodszych dosyć ciężko znaleźć pozycję na tyle łatwą, by w miarę bezproblemowo radziły sobie z zasadami, a jednocześnie na tyle ciekawą, by rozgrywki nie znudziły się pociechom po 2-3 grach. Zatem postanowiłem sprawdzić, jak moim córkom przypadnie do gustu gra Tutti Frutti autorstwa państwa Theo i Ory Coster, projektującymi pod marką Theora Concept, a za jej polskie wydanie odpowiada wydawnictwo FoxGames.

Sagrada - recenzja

Abstrakcyjne gry logiczne ostatnio przeżywają jakieś prawdziwe odrodzenie. Wychodzi ich całkiem sporo, zdobywają nagrody i sprzedają się całkiem nieźle. Oczywiście nie wszystkie, ale na pewno łatwiej jest tym, które wpisują się w popularny trend ładnych gier logicznych (jak np. Azul, Dragon Castle, Onitama, czy Santorini). Do tego gatunku należy też Sagrada, czyli abstrakcyjna kościanka, w której z założenia tworzymy witraże w kościele Sagrada Familia, najsłynniejszym dziele projektanta Gaudiego. Niedawno za sprawą wydawnictwa Fox Games, miała miejsce premiera tego tytułu w polskiej wersji językowej, więc wraz z Marcinem postanowiliśmy się jej bliżej przyjrzeć. Jako że ma on za sobą nieco więcej rozgrywek niż ja (jest od jakiegoś czasu szczęśliwym posiadaczem angielskiej wersji), to on opisze wam zasady oraz podzieli się swoją opinią. Ja natomiast opowiem trochę o jakości wydania oraz dorzucę akapit swoich pierwszych wrażeń. A zatem do dzieła!

Manhattan - recenzja

Sporo jest gier, które wraz z upływem czasu mocno się starzeją jak np. znany wszystki Monopol (oraz w sumie większość gier typu roll&move). Są również tytuły, których wiek praktycznie nie rusza i po upływie dekady czy dwóch wciąż są niezłe. Tutaj przykładem może być chociażby Tikal, Mexica, czy Torres. W dzisiejszej recenzji przyjrzę się grze, która ma już prawie ćwierć wieku i sprawdzę w jaki sposób na nią wpływają lata. Będzie to nowa edycja Manhattanu, wydana na polskim rynku przez Fox Games. Będziemy w niej budować drapacze chmur i próbować przejmować wieżowce przeciwników. Warto wspomnieć że dzieło Andreasa Seyfartha zdobyło w roku swojej premiery najbardziej prestiżową nagrodę planszowego świata, czyli Spiel des Jares, co powinno nam już coś powiedzieć na temat jakości rozgrywki. Z drugiej jednak strony z nagrodami bywa różnie i po latach ich laureaci mogą przestać się podobać. No cóż, bierzmy się do budowania i sprawdźmy jak jest w tym przypadku! Z pomocą w tej recenzji przyjdzie mi też Marcin, który poza swoimi wrażeniami opowie też odrobinę o przebiegu rozgrywki.

Escape Room: Podróż w czasie - recenzja

W Escape Roomach byłem dotychczas kilka razy, więc jakieś tam doświadczenie mam, ale na pewno nie jest to poziom ekspert. ;) Choć czy w tego typu grach liczy się doświadczenie? Pewnie w jakimś stopniu tak, ale nie o to tu chodzi. Rozwiązywanie zagadek, szukanie przedmiotów, łączenie zebranych informacji i to wszystko pod presją czasu, za każdym razem jest dla mnie świetną zabawą. Choć niektóre Pokoje są fajniejsze, w innych wrażenia miałem ciut gorsze, to zawsze wychodziłem z poczuciem dobrze spędzonego czasu. Do tego zgrana paczka przyjaciół, którym także podoba się ta forma rozrywki - czego chcieć więcej? Oj, najchętniej to bywać tam jak najczęściej.

Albo znaleźć substytut. I tu wychodzą nam naprzeciw kieszonkowe wersje Escape Roomu. Przyznam szczerze, że choć miałem dotychczas dwie tego typu pozycje w swojej prywatnej kolekcji, to jeszcze nie miałem okazji tego spróbować, obie gry patrzą na mnie z półki wstydu. Tymczasem dzięki wydawnictwu FoxGames w moje ręce wpadła nowość - Escape Room: Podróż w czasie. Postanowiłem sprawdzić czy emocje, zadania, zagadki zamknięte w niewielkim pudełku, mogą dać podobną frajdę co "duże" Escape Roomy.

Pogromcy potworów - recenzja

Gier o wszelkiej maści potworach trochę już powstało, zarówno dla tych starszych graczy - jak choćby "Potwory w Tokio" czy "Potwory w Nowym Jorku" (recenzja tej pierwszej TUTAJ) jak i dla najmłodszych, bardzo popularna gra "Potwory do szafy" (recenzja TUTAJ). Nie tak dawno wydawnictwo Fox Games wydało kolejną grę w tej tematyce - "Pogromcy potworów". Jej autorem jest Theo K. Mavraganis, a za ilustracje odpowiada Tomasz Larek (współtwórca ilustracji m.in. w "Atak zombie", "Światowy konflikt"). Czy ta gra się podoba małym i dużym? Czy tych potworów należy się bać? Kto jest najlepszym pogromcą? Zapraszam do lektury niniejszej recenzji.

Buuu! - recenzja

Duchy. Jedni w nie wierzą, inni niekoniecznie. Jedni się ich boją, drugich śmieszą. Są te lepsze jak filmie dla dzieci p.t. "Kasper" i te, które należy łapać jak w kultowym filmie "Pogromcy duchów". Do tego labirynty. Przechodzenie przez ściany itp. Turyści w komnatach niespodziewający się nas - ducha. Ducha w "Zamku na Czarnej Skale". A to w rozgrywce w Buuu! - gry autorstwa Christophera Gonthiera, dla 2-6 graczy w wieku od 7 lat, z czasem rozgrywki około 30 minut, którą w Polsce wydało wydawnictwo Fox Games. Zapraszam do lektury recenzji.

Zostań stylistką - recenzja

Niniejsza recenzja gry będzie nieco inna niż zwykle. A to dlatego, że gra której dotyczy, a właściwie jej grupa docelowa jest dosyć specyficzna i ja osobiście raczej nie jestem jej bezpośrednim targetem, ale mam w domu kilka niewielkich osób, którym zdecydowanie bliżej do tego. Ja oczywiście opiszę zasady, przybliżę grę, ale część opinii należeć będzie do moich młodszych współgraczy. Nieprzedłużając, zapraszam do recenzji gry wydanej przez Fox Games p.t. Zostań stylistką. 

Wikingowie na pokład - recenzja

Z czym kojarzą nam się wikingowie? Z najazdami, epickimi bitwami, dzielnymi wojownikami, chwałą i brutalną mitologią. Nie zawsze jednak pamięta się, że poza tym wszystkim, brodaci Skandynawowie byli też w dużej mierze podróżnikami oraz kupcami. Wystarczy poczytać odrobinę o Wolinie by wiedzieć że najprawdopodobniej przybywali tam w celach biznesowych wikińscy handlarze i rzemieślnicy. Ten aspekt próbuje oddać gra Wikingowie na pokład, wydana u nas przez Fox Games. Będziemy w niej przewodzić drużynie szykującej się do wyruszenia w podróż po bogactwa, zdobyte w nieco bardziej pacyfistyczny sposób niż w innych grach o mieszkańcach Skandynawii  :-) Jest to gra raczej przeznaczona dla rodzin, więc nie powinno nikogo dziwić takie, a nie inne podejście. Sprawdźmy jednak czy takie ugrzecznienie tematyki nie sprawiło przypadkiem, że wikingowie stali się ciut nudni i czy zarządzanie cenami gwoździ na rynku może sprawiać frajdę ;-)

Zaplątana sawanna - recenzja

Świat zwierząt dla wielu z nas jest bardzo ciekawy i tajemniczy, więc chętnie korzystamy z okazji podziwiania stworzeń w ogrodach zoologicznych czy parkach safari. Jako, że jest to temat bardzo wdzięczny, powstało sporo gier dla dzieci i rodzinnych związanych ze zwierzętami. Jedną z nich jest Zaplątana sawanna od wydawnictwa FoxGames. 

Fantazja - recenzja

Chyba każdy od czasu do czasu lubi pobujać w obłokach, dać się ponieść swoim fantazjom. To teraz w przenośni można to zrobić na planszy dzięki grze autorstwa Marcina Podsiadło pod tytułem Fantazja, wydanej przez wydawnictwo FoxGames.

[Rozwiązanie konkursu] Królestwo potrzebuje herbu!

Przyszła pora na opublikowanie rozwiązania konkursu z grą Królestwo od Fox Games jako nagrodą. O samej grze możecie więcej przeczytać w recenzji (TUTAJ). Zadaniem konkursowym było zaprojektowanie herbu planszowego królestwa i muszę przyznać, że nie wiedziałem o talentach heraldycznych moich czytelników. W sumie zgłoszono 11 prac konkursowych i muszę przyznać, że nie było łatwo wybrać zwycięzce.

[Konkurs] Królestwo potrzebuje herbu!

Dobra, długo się zbierałem do zrobienia konkursu z okazji 1000 lajków fanpejdża naszego bloga (znajdziecie go TUTAJ, jeśli jeszcze nie polajkowaliście to jest to idealna okazja :-) ), ale wreszcie nadszedł ten czas. Jest to pierwszy z dwóch planowanych konkursów przy czym ten drugi będzie prawdopodobnie tylko na fanpejdżu, więc tym bardziej warto go śledzić. Tym razem do wygrania będzie nowiutki egzemplarz Królestwa od Fox Games, czyli szybkiego fillerka z bardzo nietypowym systemem walki. Więcej o samej grze możecie przeczytać w mojej recenzji TUTAJ.

Królestwo - recenzja

W naszym królestwie od dawien dawna krążyła pewna legenda. U zarania dziejów nazywało się ono podobno Melee.. a może Epix... tego już nikt nie pamięta dokładnie, a jego mieszkańcy cechowali się niezbyt wyraźnymi rysami składającymi się z widocznych gołym okiem drobnych kwadratów. Na szczęście im to przeszło. Nie przeszła natomiast chęć do bitki za każdym razem gdy w grę chodziła sukcesja tronu. Dlatego i teraz, gdy król umarł bez wskazania dziedzica, cała kraina pogrążyła się w chaosie, a lokalni arystokraci wysłali do bitwy swoich najlepszych żołnierzy. Jedyna dobra tej strony jest taka, że wojna będzie błyskawiczna. Co nie zmienia faktu że przede wszystkim pójdzie na nią masa pieniędzy!

Królestwo, bo oczywiście o tej grze mowa, to polska wersja gry Melee/Epix, autorstwa Rikki'ego Tahty (znany głównie z gry Coup - u nas wydanej jako Światowy Konflikt) , wydana w bieżącym roku przez Fox Games. Jest to szybka gra (do 30 minut), dla 2-4 graczy, w której będzimy starali się przejąć władzę w krainie. Łączy takie mechaniki jak symultaniczne wybieranie akcji, area control/movement i odrobinę licytacji. Jest to na tyle ciekawy miks, zwłaszcza biorąc pod uwagę że został on upchnięty do dość niewielkie gry, że chętnie postanowiłem przetestować ten tytuł i podzielić się moją opinią.

Wyspa Dinozaurów - recenzja

Dinozaury już dawno wyginęły. Jak się okazuje to chyba nie do końca prawda, gdyż właśnie wraz z dziećmi (i nie tylko) wylądowałem na Wyspie Dinozaurów.

Wyspa Dinozaurów to gra autorstwa Bertranda Arpino wydana w Polsce przez Fox Games. Jest to gra karciana przeznaczona dla 2-6 graczy w wieku od 7 lat. Zadaniem graczy jest zdobycie jak największej ilości punktów za zebrane karty dinozaurów, z tym że liczy się także szybkość oraz drapieżność okazów.

Fliper - recenzja

Najbardziej znaną grą na spostrzegawczość i refleks jest zdecydowanie Dobble. Gra która została przyjęta bardzo ciepło i sporo nawet niezbyt uplanszowionych znajomych ma ją u siebie na półce. Nie bez powodu zresztą zostało wydanych wiele tytułów „dobblepodobnych”, które próbowały powtórzyć sukces tej małej gry w puszce (np. Hexx, jedna z moich ulubionych gier na spostrzegawczość, moim zdaniem lepszą od Dobble - Kamil). Jedną z nich jest zdecydowanie  Fliper, autorstwa Kena Gruhla i Quentina Weira z ilustracjami Charlotte Bey , wydana w Polsce dzięki wydawnictwu FoxGames. Czy jest to dobra gra i czy warto się nią zainteresować nawet posiadając już w kolekcji Dobble? Przekonajmy się :-)