Tutti Frutti - recenzja

Mając w domu trzy małe niewiasty i chcąc je oswajać z planszówkowym hobby, często szukam gier, w które będą mogły grać same, bez pomocy dorosłych. I jeśli chodzi o pięciolatkę, to nie jest to jeszcze takie trudne, natomiast dla młodszych dosyć ciężko znaleźć pozycję na tyle łatwą, by w miarę bezproblemowo radziły sobie z zasadami, a jednocześnie na tyle ciekawą, by rozgrywki nie znudziły się pociechom po 2-3 grach. Zatem postanowiłem sprawdzić, jak moim córkom przypadnie do gustu gra Tutti Frutti autorstwa państwa Theo i Ory Coster, projektującymi pod marką Theora Concept, a za jej polskie wydanie odpowiada wydawnictwo FoxGames.

Potwory do szafy - recenzja

Każdy rodzic wie, że usypianie dziecka to nie jest prosta sprawa. Gdy pociecha ma spać, nagle sobie przypomina o tysiącu problemów, "spraw" do załatwienia, problemów do omówienia itd. Koniec końców, gdy to wszystko zostanie już zrealizowane, przed zgaszeniem światła w pokoju dziecięcym pojawia się poważny argument - potwory. To one kursują wokół łóżka gdy jest ciemno. To one całą noc przeszkadzają dzieciom w zaśnięciu. To potwory sprawiają, że pociechy budzą się w nocy. Jak się pozbyć tych kreatur, żeby dzieci spokojnie zasnęły, a rodzice mieli wolny wieczór na choćby granie w planszówki? Może uda się z pomocą gry Potwory do szafy od wydawnictwa Granna. Zapraszam do lektury recenzji.

Pogromcy potworów - recenzja

Gier o wszelkiej maści potworach trochę już powstało, zarówno dla tych starszych graczy - jak choćby "Potwory w Tokio" czy "Potwory w Nowym Jorku" (recenzja tej pierwszej TUTAJ) jak i dla najmłodszych, bardzo popularna gra "Potwory do szafy" (recenzja TUTAJ). Nie tak dawno wydawnictwo Fox Games wydało kolejną grę w tej tematyce - "Pogromcy potworów". Jej autorem jest Theo K. Mavraganis, a za ilustracje odpowiada Tomasz Larek (współtwórca ilustracji m.in. w "Atak zombie", "Światowy konflikt"). Czy ta gra się podoba małym i dużym? Czy tych potworów należy się bać? Kto jest najlepszym pogromcą? Zapraszam do lektury niniejszej recenzji.

Buuu! - recenzja

Duchy. Jedni w nie wierzą, inni niekoniecznie. Jedni się ich boją, drugich śmieszą. Są te lepsze jak filmie dla dzieci p.t. "Kasper" i te, które należy łapać jak w kultowym filmie "Pogromcy duchów". Do tego labirynty. Przechodzenie przez ściany itp. Turyści w komnatach niespodziewający się nas - ducha. Ducha w "Zamku na Czarnej Skale". A to w rozgrywce w Buuu! - gry autorstwa Christophera Gonthiera, dla 2-6 graczy w wieku od 7 lat, z czasem rozgrywki około 30 minut, którą w Polsce wydało wydawnictwo Fox Games. Zapraszam do lektury recenzji.

Pingwin na lodzie - recenzja

Z grami i zabawkami dla dzieci jest zazwyczaj tak, że choć rodzicowi może się wydawać, że to najfajniejsza rzecz dla jego pociechy, a te nasze ukochane dzieciaki same weryfikują atrakcyjność prezentu. I nierzadko jest tak, że ta właśnie "super" gra po kilku chwilach trafia w kąt i zapomnienie. Bywa także zupełnie odwrotnie. Zabawka, która na pierwszy rzut oka wydawała się nieciekawa, codziennie jest w rękach dziecka.

Sprawdźmy zatem jak wśród moich pociech i całej mojej rodziny sprawdziła się gra Pingwin na lodzie od wydawnictwa Lucrum Games. Dodam tylko, że gra jest przeznaczona dla dwóch do czterech graczy od 3-go roku życia.

Zostań stylistką - recenzja

Niniejsza recenzja gry będzie nieco inna niż zwykle. A to dlatego, że gra której dotyczy, a właściwie jej grupa docelowa jest dosyć specyficzna i ja osobiście raczej nie jestem jej bezpośrednim targetem, ale mam w domu kilka niewielkich osób, którym zdecydowanie bliżej do tego. Ja oczywiście opiszę zasady, przybliżę grę, ale część opinii należeć będzie do moich młodszych współgraczy. Nieprzedłużając, zapraszam do recenzji gry wydanej przez Fox Games p.t. Zostań stylistką. 

Zaplątana sawanna - recenzja

Świat zwierząt dla wielu z nas jest bardzo ciekawy i tajemniczy, więc chętnie korzystamy z okazji podziwiania stworzeń w ogrodach zoologicznych czy parkach safari. Jako, że jest to temat bardzo wdzięczny, powstało sporo gier dla dzieci i rodzinnych związanych ze zwierzętami. Jedną z nich jest Zaplątana sawanna od wydawnictwa FoxGames. 

Wyspa Dinozaurów - recenzja

Dinozaury już dawno wyginęły. Jak się okazuje to chyba nie do końca prawda, gdyż właśnie wraz z dziećmi (i nie tylko) wylądowałem na Wyspie Dinozaurów.

Wyspa Dinozaurów to gra autorstwa Bertranda Arpino wydana w Polsce przez Fox Games. Jest to gra karciana przeznaczona dla 2-6 graczy w wieku od 7 lat. Zadaniem graczy jest zdobycie jak największej ilości punktów za zebrane karty dinozaurów, z tym że liczy się także szybkość oraz drapieżność okazów.

Pingolo - recenzja

Mając w domu małego człowieka lub kilku, wielu rodziców zastanawia się w co można z takimi 3-4 letnimi brzdącami pograć. Pierwsza myśl jest bardzo często taka sama u każdego – MEMO. Dla niewtajemniczonych wyjaśniam, że z reguły to po prostu odkrywanie kartoników z obrazkami i zapamiętywanie ich położenia, by w efekcie znajdować pary i po zebraniu największej ich ilości wygrania gry. Tego typu gier powstało bardzo dużo. Jedną z wariacji w tym temacie jest gra wydana przez wydawnictwo Foxgames, pod tytułem Pingolo.

Epoka Kamienia Junior - recenzja

Jako ojciec czwórki dzieci, często zastanawiam się jaką grą wprowadzić te młodsze w świat nowoczesnych planszówek. I oto do mych rąk trafiła gra „Epoka kamienia Junior”.  Już samo pudło, a właściwie grafika na nim wywarła na mnie bardzo dobre wrażenie, wręcz zachęcające do zagrania z pociechami. A dalej już było tylko lepiej… 

Według zapisków z pudełka gra jest przeznaczona dla 2 do 4 graczy, w wieku powyżej 5-ciu lat i trwa około 15 minut. Co z tego jest prawdą? Właściwie wszystko. Liczba graczy nie podlega wątpliwości. Co do wieku, to także nie można się przyczepić. Ja grałem z 3-latką i jakoś sobie radziła (o tym później), grałem z 7-latką i wymiatała. Myślę, że ograni 4-latkowie spokojnie dadzą radę. Czas – tak, 15 minut, aczkolwiek przy 4 graczach może się nieco wydłużyć, max do 30 minut.

Przepraszam, czy tu straszy?

Do gier kooperacyjnych mam stosunek ambiwalentny. Owszem zdarza mi się w nie czasem zagrać, niektóre nawet okazują się perełkami jak np. Czerwony Listopad (recenzja TUTAJ), ale też często odstrasza mnie od nich syndrom gracza alfa lub po prostu brak konkurowania. Wiem jednak że jeśli chodzi o gry dla najmłodszych, to kooperacja jest czymś naprawdę fajnym, co pozwala dzieciom rozwijać umiejętność współpracy lub dowodzenia, a przede wszystkim wspólna przegrana nie frustruje maluchów tak bardzo jak porażka personalna w klasycznych grach. Dlatego też gdy otrzymałem do recenzji egzemplarz Strasznego Dworu od wydawnictwa Fox Games, chętnie usiadłem do gry celem przetestowania, a nawet udało mi się wypożyczyć na chwilę dziecko, aby być odrobinę bardziej rzetelnym. Zaznaczę że było to to samo pożyczone dziecko (nazywane w dalszej recenzji Dzieckiem), z którym testowałem już kiedyś inną grę kooperacyjną, a mianowicie Przez Afrykę (recenzja TUTAJ), więc mimo braku planszowego doświadczenia na kooperacjach dla najmłodszych Dziecko już odrobinę się zna :-)

Pędź ślimaku! Pędź!

Różnym zwierzętom zdarzało się już pędzić. Do tej pory w planszowym świecie pędziły już żółwie, pędziły też jeże. W obu przypadkach poganiał te biedne i raczej nie słynące z zawrotnych prędkości Reiner Knizia razem z wydawnictwem Egmont. W tym roku postanowił popędzić kolejne powolne stworzonka. Tym razem w szranki o tytuł najszybszego zjadacza grzybków stanęły... ślimaki. Ach zażarty jest to wyścig, bowiem te zadziorne mięczaki, nie cofną się przed niczym, nawet brutalnymi przepychankami. Wszystko aby zasmakować jak najwięcej borowików!

Przez Afrykę

Czarny ląd od wieków kusił turystów swoją przyrodą. Niegdyś wąsaci dżentelmeni wybierali się tam na safari by polować, a następnie chwalić się trofeami. Na szczęście w dzisiejszych czasach safari kojarzy się z innym rodzajem polowania. Z aparatem. W nowej grze planszowej wydawnictwa G3 dla najmłodszych graczy zatytułowanej "Przez Afrykę", wcielimy się właśnie w członków takiego fotosafari, którzy przemierzą cały kontynent, aby zdobyć jak najładniejsze zdjęcia. W ich staraniach przeszkadzać będą wścibska żyrafa i sprytny lemur. Niczym klasyczna fotobomba będą wskakiwać wam przed obiektyw i psuć całą misterną kompozycję zdjęcia.

Żółwie z Galapagos

Archipelag Galapagos. Nie bez powodu nazywany również Wyspami Żółwimi. To między innymi właśnie żółwie z tego rejonu natchnęły Karola Darwina do wysnucia teorii ewolucji. Jednymi z przedstawicieli lokalnej fauny są chociażby gigantyczne żółwie słoniowe. Na plażach wysp można się również natknąć na składające jaja majestatyczne samice żółwi morskich. Jeśli mamy wiele szczęścia, możemy nawet zobaczyć trudną i pełną wyzwań wędrówkę małych żółwików do morza.

Potwory w Tokio

Japonia. Rok 2016. Centrum Tokio. Zwyczajny dzień, wypełniony dźwiękiem samochodów, widokiem spacerujących ludzi, zapachem spalin. Rutyna zostaje jednak drastycznie przerwana wyciem syren. W telewizji przestraszony prezenter podaje krótki komunikat: Nadchodzą! Potwory nadchodzą! Mija chwila i uciekające rzesze obywateli zaczynają odczuwać drżenie ziemi wywołane ciężkimi krokami. Już można zobaczyć ich monstrualne sylwetki nad dachami budynków. Każdy nadciąga z innej strony. Rozpoczynają walkę o tytuł króla... Króla Tokio!

Przed wyruszeniem w drogę należy... zabrać balonik, czyli recenzja Ranczo Party

Pierwszego sierpnia pokazywałem Wam zawartość malutkiego pudełka z grą Ranczo Party, wydanej przez Trefl Joker Line (unboxing możecie zobaczyć tutaj). Dziś przyszła kolej na moje przemyślenia na temat tej gry o zwierzątkach idących tłumnie na urodziny do psa Pikusia.