SteamRollers: Maszyny Parowe - recenzja

Na rynku jest wiele gier planszowych o tematyce kolejowej. Do tych najbardziej znanych zalicza się cała seria "Ticket to Ride" ("Wsiąść do pociągu"), która cieszy się ogromną popularnością zarówno wśród graczy początkujących, jak i tych bardziej doświadczonych. Dwie z serii jakiś czas temu recenzował dla Was Kamil - do poczytania TUTAJ i TUTAJ. Ja natomiast dzisiaj przyjżę się grze utrzymanej również w tematyce budowania kolei - SteamRollers: Maszyny Parowe - od wydawnictwa Portal z linii 2Pionki.

Wsiąść do Pociągu: Niemcy - recenzja

Nie tak dawno temu recenzowałem Wsiąść do Pociągu: Kraje Północy. Niedługo potem Rebel postanowił wydać jeszcze jedną wersję gry, tym razem traktującą o kolei w Niemczech na początku ubiegłego wieku. Na fali tego jak podobała mi się skandynawska wersja tego klasyka, postanowiłem postarać się o egzemplarz recenzencki również i tej edycji. W przeciwieństwie do Krajów Północy, ta wersja jest grywalna w gronie 2-5 osób, a swoimi zasadami ma nawiązywać do wysoko ocenianej i lubianej przez nieco bardziej zaawansowanych graczy, mapy Marklin. Czy pociągi u naszych zachodnich sąsiadów wywarły na mnie równie pożyteczne wrażenie jak kolej skandynawska? Czy udało się oddać ducha Marklina? Przekonajmy się :-)

Wsiąść do Pociągu: Kraje Północy - recenzja

Uwierzycie w to, że w mojej kolekcji gier do niedawna nie było żadnej gry z serii Wsiąść do Pociągu?! Oczywiście grałem w nie wcześnie, kilka egzemplarzy USA i Europy znajduje się w kolekcjach znajomych. Nie zmienia to faktu, że jest są to gry, które w kolekcji warto posiadać, choćby po to by zarazić pasją nieuplanszowionych jeszcze kolegów i koleżanki. Żeby jednak nie dublować gier na półkach postarałem się o inną wersję podstawową niż posiadane przez znajomych. Dlatego też bohaterką dzisiejszej recenzji będzie gra Wsiąść do Pociągu: Kraje Północy. Jest to wersja przeznaczona do grania w mniejszym gronie niż oryginał. Co za tym idzie mapa krajów skandynawskich jest też trochę ciaśniejsza niż w pierwowzorze. Przyznaje, że już ciasnota USA przy większej liczbie graczy sprawiała, że momentami nie czułem się komfortowo, a blokowanie moich zaplanowanych tras przez przeciwników, potrafiło wywołać we mnie frustrację. Czy podobnie jest i w Skandynawii? Przekonajmy się.

Top Kitchen - recenzja

Ostatnimi czasy kucharze stają się celebrytami, a coraz większą popularnością cieszą się programy kulinarne. Mamy już takie cuda jak Masterchef, Top chef, Hell's Kitchen, Kuchenne rewolucje, gdzie wypromowano m. in. Gordona Ramsaya, Magdę Gessler, że już nie wspomnę o Robercie Makłowiczu i jego Podróżach Kulinarnych. Aż dziwi że gotowanie nie stało się w grach planszowych nowym Marsem i gier o nim traktujących jest wciąż stosunkowo niewiele. Jedną z nich jest polska gra Top Kitchen, autorstwa Mariusza Milewskiego, ufundowana w ubiegłym roku na platformie Wspieram.to. Tytuł zapowiadający się naprawdę smacznie, bowiem wcielimy się w nim w szefów kuchni, zarządzających swoimi restauracjami i wyszukujących na lokalnym ryneczku jak najświeższych składników. Tyle że z planszówkami bywa trochę jak z jedzeniem. Na myśl o niektórych cieknie ślinka, natomiast po innych ma się co najwyżej zgagę. Jak jest w przypadku tego tytułu? Pora na degustację :-)